อายุ 32 คงเป็นปีที่โชคร้ายของ ไอซาว่า มิฮารุ แอร์โฮสเตสสาว ซึ่งทำงาน อยู่ในสายการบินยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่ง เธอได้รับคำสั่งให้ย้ายไปอยู่บริษัทในเครือซึ่งเพิ่งจะก่อตั้ง บริษัทนี้คือ Cherries ซึ่งเป็นสายการบินโลว์คอสต์แห่งใหม่ ถึงแม้มิฮารุจะรู้สึกช็อค แต่เธอก็ยัง ทำเป็นร่าเริงและตั้งใจจะทำงานให้ดี อย่างไรก็ตาม ในการทำงานวันแรก เธอก็ได้พบความจริงว่า บริษัทนั้นมีเพียงประธานโฮชิ และ คาโมกาว่า ทาคาชิ ที่คอย จัดการทุกอย่างทั้งหมด ซึ่งถ้ารวมมิฮารุไปด้วย ก็จะมีสมาชิกรุ่นก่อตั้งบริษัทเพียงสามคนเท่านั้น มิฮารุยิ่งอึ้งหนักเข้าไปอีก เมื่อเจอกับนิสัยอันแสนจะไฮเปอร์ของประธานโฮชิ และไหนจะสุดหล่อ จอมหยิ่งแบบคาโมกาว่า จากนั้นเธอก็ต้องไปยืนแจกใบปลิวข้างถนน เพื่อรับสมัครแอร์โฮสเตสใหม่ ณ จุดนี้ มิฮารุแน่ใจแล้วว่า เธอนั้นได้ถูกบริษัทเดิมของเธอ เขี่ยทิ้ง เสียแล้ว จากนั้นก็เป็นการเทรนแอร์โฮสเตสที่เพิ่งรับมาใหม่ ซึ่งทุกคนล้วนแล้วแต่ไม่มีประสบการณ์ทั้งนั้น อย่างเช่น อดีตพยาบาลบ้านนอกเข้ากรุง อิโนะโมโนะ ยูกิ นักศึกษาตกงาน คุราโมจิ โทโมกะ อดีตคนขับแท็กซี่วัย 55 อิจิมิยะ เคย์โกะ อดีตเซลส์ ขายเครื่องสำอาง ซากุระดะ มาเรีย โอตาคุเครื่องบิน มิตสึบะ อายาโนะ และอดีต นักกีฬาวอลเล่ย์บอลไฟแรง ยามาโมโตะ จิสึรุ คาโมกาว่าให้นโยบายในการทำงานว่า ผู้โดยสารคือสัมภาระ เราไม่บริการอะไรพิเศษทั้งนั้น เขาให้แอร์โฮสเตส ทำงานสารพัดทั้งเป็นพนักงานต้อนรับ พนักงานภาคพื้น และทำงานแม่บ้านอีก มิฮารุขัดแย้งกับคาโมกาว่า ที่จะเอาแต่จะประหยัดรายง่ายและตัดทอนงบประมาณ จนทำให้ คาโมกาว่าบอกให้มิฮารุลาออกไปซะ ถ้ายังไม่สามารถตัดความยึดติดในอดีต และอคติที่มีต่อ สายการบินโลว์คอสต์ออกไปได้ อีกทั้งประสบการณ์สิบปีของเธอ ยังไม่สามารถปรับใช้กับ การฝึกสอนของคาโมกาว่าได้ นั่นทำให้เธอยิ่งถูกโดดเดี่ยวจากเพื่อนแอร์โฮสเตสเข้าไปอีก หนึ่งเดือนก่อนจะเปิดเที่ยวบิน มีการทดสอบบินครั้งแรก ซึ่งอยู่ในสายตาของสื่อมวลชน และผู้ที่เกี่ยวข้องจำนวนมาก